Najbliższe Imprezy

Archiwum

Prof. zwycz. dr inż. Stefan Łaciak

 Prof.  dr inż. Stefan Łaciak

Urodził się 27 listopada 1928r. w Chyżnem na Orawie, z rodziców Karola i Katarzyny z domu Joniak. Miał cztery siostry i dwóch braci. Do szkoły podstawowej uczęszczał w Chyżnem, do gimnazjum w Trstenie (Słowacja), a w Nowym Targu otrzymał w 1949 r. świadectwo dojrzałości. W roku 1954, w Akademii Górniczo- Hutniczej w Krakowie uzyskał na Wydziale Górniczym dyplom inżyniera górnika zaś w 1956 r. – doktora nauk technicznych, w 1971 r.- docenta, w 1987r. – tytuł profesora nadzwyczajnego, natomiast w 1992 r. – profesora zwyczajnego. Od 1955 r. był żonaty z Ireną z domu Ziobro, pozostawił dwóch synów: Andrzeja i Mariusza.

Pracę zawodową rozpoczął 1 sierpnia 1955 r. w Kopalni Rud Uranowych w Kowarach, gdzie pełnił funkcję kierownika budowy kopalni, a następnie głównego inżyniera poszukiwań rud uranowych. W 1959 r. został powołany na zastępcę dyrektora, a następnie naczelnego dyrektora kamieniołomów klęczańskich w  Nowym Sączu.
   
W 1961 r. służbowo został przeniesiony do Przedsiębiorstwa Hydrologicznego „HYDROPOL” w Krakowie na stanowisko głównego inżyniera. Na wniosek dziekana Wydziału Wiertniczo- Naftowego, w 1967 r. przedsiębiorstwo „HYDROPOL” przekazał go do pracy w Akademii Górniczo- Hutniczej, gdzie na wydziale Wiertniczo- Naftowym i w instytucie Wiertniczo- Naftowym (dalej IWN) pełnił funkcję: prodziekana- 2 kadencje, z-cy dyrektora IWN – 2 kadencje, dziekana Wydziału i dyrektora IWN- jedną kadencję. Od 1970 r. organizował dwusemestralne studia podyplomowe, których był ośmiokrotnie kierownikiem. Z własnej inicjatywy zorganizował pracownię, a następnie Zakład Udostępniania i Ochrony Wód Podziemnych oraz nowy kierunek dyplomowania: Eksploatacja i Ochrona Wód.
   
Ogólny jego dorobek publikacyjny wynosi: 90 prac naukowo- badawczych, 19 patentów i 7 skryptów. Prowadził ok. 80 prac naukowych dla górnictwa. Zajmował się głównie problematyką wierceń hydrologicznych- udostępniania wód, odwadniania kopalń, cementacji rur i uszczelniania zapór wodnych, a w szczególności otworowej eksploatacji i ochrony wód- która to metoda powstała z jego inicjatywy i prowadzona była pod jego kierunkiem. Wszystkie prace naukowo- badawcze były ściśle związane z potrzebami przemysłu.
   
Zajęcia dydaktyczne prowadził z przedmiotów wiertnictwa hydrologicznego, a w szczególności z nowych przedmiotów dla kierunku dyplomowania. Ponadto opracował szczegółowe programy wykładów i ćwiczeń dla wszystkich przedmiotów wspomnianego nowego kierunku.
   
W czasie swojej pracy w Instytucie Wiertniczo- Naftowym był 10 razy powołany na promotora prac doktorskich, z których 8 zostało zakończonych przyznaniem stopni naukowych. Ponadto recenzował 22 prace doktorskie. Prowadził łącznie 210 prac dyplomowych na Wydziale  Wiertniczo- Naftowym, Górniczym oraz Maszyn Górniczych i Hutniczych AGH.
   
W 1982 r. został powołany na członka Polskiej Akademii Nauk Sekcji Wiertnictwa  i Górnictwa Otworowego, a w latach 1991- 1993 był zastępcą przewodniczącego Sekcji Wiertnictwa  i  Górnictwa Otworowego. Od 1989 r. był członkiem Wojewódzkiej Komisji do Spraw Specjalizacji Zawodowej Nauczycieli.
    
Był przewodniczącym Rady Naukowej Instytutu  Wiertniczo- Naftowego w latach 1987- 1990. Ponadto był członkiem: Rady Naukowej Ośrodka Badawczo- Rozwojowego Techniki Geologicznej Polskiego Towarzystwa Balneologii Balneoklimatologii i Medycyny Fizykalnej;  Polskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk o Ziemi. ; Stowarzyszenia Inżynierów i Techników  Przemysłu Naftowego i Gazownictwa, gdzie w latach 1987- 1991 pełnił funkcję wiceprezesa Zarządu Głównego. Był rzeczoznawcą w zakresie wierceń hydrologicznych, eksploatacji wód, cementowania i uszczelniania rur oraz weryfikatorem rzeczoznawców. Od 1987 r. pełnił funkcję wiceprezesa Rady Technicznej Rzeczoznawców Stowarzyszenia  Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego i Gazowego. Ściśle współpracował z ośmioma  Instytucjami Naukowymi (m.in. AGH- Inżynieria Materiałowa, Projektowania i Budowy Kopalń, Górnictwa Podziemnego i Bezpieczeństwa Pracy, Uniwersytet Jagielloński- Instytut Chemii, Akademia Rolnicza).
   
Prof. Zwycz. dr inż. Stefan Łaciak otrzymał Krzyże Zasługi- Brązowy, Złoty, Kawalerski oraz Krzyż Oficerski Orderu „POLONIA RESTITUTA” nadany w roku 1997 , a w 1992 r. od Ministra Edukacji Narodowej otrzymał Medal Komisji Edukacji Narodowej. Ponadto przyznano Mu Złotą Odznakę Zasłużony dla Geologii Polskiej, Polskiego Górnictwa, Polskiego Górnictwa Nafty i Gazu; Złotą Odznakę Zasłużony dla Ochrony Środowiska oraz Szpadę Górniczą. Posiadał stopnie górnicze od Inżyniera górnika do generalnego dyrektora górniczego trzeciego, drugiego i pierwszego stopnia. Złote Odznaki: Zasłużony dla Województwa krakowskiego, Złotą Odznakę Zasłużonych dla Miasta Krakowa oraz Srebrne i Złote Odznaki od Stowarzyszeń NOT.
       
Prof. Zwycz. dr inż. Stefan Łaciak to jeden z bohaterów głośnej książki Józefa Tischnera „Filozofia po góralsku”. Rzekomo grecki Anaksymander naprawdę nazywał się Stefan Łaciak z Chyżnego, a jego koncepcja pustki i nicości jego sprawczej siły wszechrzeczy, to nic innego jak góralska „pustać”, której trudno nie dostrzec spoglądając rankiem na orawską krainę.
    
Prof. Stefan Łaciak był bardzo aktywnym człowiekiem w Towarzystwach i Organizacjach Kulturalnych Regionu Górskiego, m.in. Podhalan- Oddział Krakowski, gdzie pełnił funkcję członka Zarządu i Przewodniczącego Sądu Koleżeńskiego.

Copyright © Orawskie Centrum Kultury 2014 | Wszystkie Prawa Zastrzeżone.